Hatırlıyor musun?

Frezya mevsimiydi

Son görüştüğümüz,

Belki de daha önceydi

Vedalaşıp öpüştüğümüz.

Frezyaların açmasına

Ne kaldı ki şurada

Hadi söylesene

Ne kaldı ki sevgililer gününe,

Sen hâlâ yoksun.

Sen sevdirmiştin

Frezyaları bana

Hatırlıyor musun?

Elimde bir tutam

Frezya ve sümbülle

Sevgililer gününde

Sana gelmiştim.

Sen frezyalar kadar

Güzel kokulu,

Frezyalar senin kadar

Saf, temiz ve buğulu,

Frezyaları da, seni de,

Bilsen ne çok sevmiştim,

Ne çok sevmiştim.

İşte yine geldi

Frezya mevsimi,

Depreştirdi sevgimi

Sen yine yoksun.

Oysa,

Bana geldiğin zaman

Güller açardı yüzünde,

Renk renk, desen desen

Destansı nağmeler

Okunurdu gözünde,

Sayfa sayfa, roman roman

Sınır tanımazdı arzular,

Zaman mekân tanımazdı,

Aşkın dört mevsimini,

Hazzın en yücesini

Yaşardık seninle,

Kısacık o zaman diliminde.

Güçlü bir aşk dokunurdu

İlmik ilmik, nakış nakış

Gerçek bir sevda kiliminde.

Sonra,

Dalgalar yükselirdi

Adam boyu,

Ve bir uğultu kaplardı

Bu güzel koyu,

O küçük

Karadeniz sahilinde.

Şimdi,

Bir sessizlik çökmüş gibi

Sanki tüm koya,

Yakamozlar da çekilmiş

Birer birer kuytuya,

Ne o koyda bir seda

Ne de beyaz martılar,

Artık yükselmez olmuş

Adam boyu dalgalar.

Bense, önümde;

Her dizesi, her bölümü

Seni anlatan

Umut dolu sayfalar,

O yaşanmış anılar,

Ve her dakikası

Bir ömre bedel,

O güzel yıllar,

Ve hep seni özleyen,

Ve hep seni isteyen  

Bastırılmış arzular,

Yorgun, bitkin ve yalnız

Koca bir yürekle,

Seni beklemekteyim.

Hadi git gidebilirsen,

Adını hiç duymadığım,

Hiç bilmediğim

Limanlara yelken aç,

Her nereye kaçarsan kaç,

Bir gün,

Geri döneceksin.

Ama frezya mevsimi

Geçmiş olacak,

Elimdeki sümbüller

Frezyalar solacak,

Yüreğimde

Pembe bir gül kalacak.

Ve sen,

Yalnızlıklar içerisinde

Bir ömür süreceksin,

Geldiğin yere

Geri döneceksin.

Göreceksin, göreceksin.